http://www.petitiononline.com/mandaean/petition.html

Hjálpum Mandaeum.

Mandaear eru trúarsöfnuður úr Miðausturlöndum sem er eldri en kristni og Íslam. Þeir eru fámennir og hafa þurft að þola margt. Margir þeirra hafa flúið frá Íran á seinustu árum en hafa því miður lent í hræðilegum aðstæðum.

Lesið yfirlýsinguna, ég er viss um að þið styðjið hana.

Undirskriftalisti

http://www.petitiononline.com/andof/petition.html

Hér er undirskriftarlisti. Ef þið viljið fá líka afsökunarbeiðni frá Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson fyrir að hafa lýst Ísland þátttakanda í Íraksstríðinu skrifið þá undir.

Við viljum fá afsökunarbeiðni

Klukkan hálffjögur í dag hefjast meðmæli og þau verða í utanríkisráðuneytinu. Fyrir þremur árum síðan tóku Halldór Ásgrímsson og Davíð Oddsson upp á því að styðja Íraksstríðið. Lögum samkvæmt áttu þeir að ræða ákvörðunina við Utanríkismálanefnd, og í raun hefði þessi stefnubreyting átt að vera rædd á þingi fyrst.

Þetta átti eflaust að tryggja okkur áframhaldandi hersetu og flugvallarekstur niður í Keflavík, en eitt gleymdu Dabbi og Dóri að taka með í reikningin. Fólk sem er reiðubúið til þess að sprengja lítil smábörn í fjarlægu landi hikar ekki við að ljúga. Ekki nóg með að Bandaríkin lugu um að gereyðingarvopn væru í landinu, heldur launuðu þau okkur stuðninginn með því að hætta sínum stuðningi við okkur.

Vissulega var slæm ákvörðun að styðja stríðið. Stjórnin hefði getað hætt stuðningi þegar í ljós kom að engin gereyðingarvopn voru í landinu. Stjórnin hefði getað hætt þegar Bandaríkin ákváðu að niðurlægja þá og draga herstöðina í burtu þvert á fullyrðingar stjórnarinnar.

En, nei við eigum að sitja uppi með þennan flekk á heiðri okkar sama hversu ávinningurinn er lítill. Ísland neitaði að lýsa stríði á hendur Japan og Þýskalandi, því við vorum friðsöm þjóð. Við studdum ekki Íraksstríðið fyrsta, né Kóreustríðið, né Víetnam. En þessir tveir herramenn ákváðu að það væri brýnna að lýsa stríði á hendur Írak árið 2003 heldur en Þýskalandi 1945, sem virkar ekki.

Við í Andófi viljum fá afsökunarbeiðni. Ekki til Íslensku þjóðarinnar, þeir mega eiga við sjálfa sig hvort þeir geri það, en við okkur. Því heiður okkar beið hnekki er við urðum þátttakendur í stríði og öryggi okkar minnkaði. Við mælum með því að þeir biðjist afsökunar, þetta eru vinsamleg tilmæli.

Stríð er glatað.

Við erum Andóf

Við erum hópurinn Andóf. Þar sem þetta er nú fyrsta bloggið þá hef ég hugsað mér að koma með eilitla kynningu á því sem ég tel Andóf standa fyrir.
Einn gáfaður maður sagði einu sinni: „Demonstrations put the demo into democracy." Á Íslensku mætti kannski útleggja þetta svona: „Mótmælalýður setur lýðinn í lýðræði."
Til hvers er málfrelsi ef maður notar það ekki? Og hver er tilgangurinn í því að segja eitthvað ef enginn hlustar á mann. Rétturinn til þess að gagnrýna stjórnvöld skiptir litlu máli ef stjórnvöld hlusta aldrei á gagnrýni hvort sem er.

Íslendingar eru því miður með neikvæða afstöðu gagnvart mótmælum, en að vera með neikvæða afstöðu gagnvart mótmælum er eins og að vera með neikvæðu afstöðu gagnvart því að kjósa. Ef þú hefur enga skoðun þá ertu ekki að taka þátt í lýðræðinu, og þá gætum við allt eins ekki haft lýðræði.

Meðlimir Andófs eru ósáttir við margt, og ég held ekki að við séum algjörlega einsleit og sammála. En það sem við erum sammála um er það að mótmælendamenning á Íslandi er fábrotin, einsleit og virðist ekki skila miklum árangri. Fólk lætur eins og mótmæli séu eitthvað sem einungis listamenn eða „atvinnumótmælendur" gera.

Meira en 80% þjóðarinnar voru á móti Íraksstríðinu, samt studdu ráðamenn þjóðarinnar innrásina og gerðu okkur öll að hugsanlegu skotmarki. Þessar tölur sýna að jafnvel þeir sem kusu stjórnina hefðu frekar viljað að hún tæki aðra ákvörðun.
Óvinsælar ákvarðanir stjórnarinnar eru fleiri en svo: stjórnarskráarbrot og hunsuð þjóðaratkvæðagreiðsla, eftirlaunafrumvarpið, útlendingalögin, Kárahnjúkavirkjun og fjölmiðlafrumvarpið svo dæmi séu tekin.

Það athyglisverða er að svo virðist sem einungis vinstri menn mótmæli þessu, þrátt fyrir það að þessir hlutir stangist á við hægri hugsjónir líka. Kárahnjúkavirkjun er ekkert annað heldur en vantrausttilaga á frjálsan markað, þar sem stjórnvöld grípa til stalínískra aðferða (skv. Hannes Hólmsteini t.d.) til þess að tryggja atvinnu. Eftirlaunafrumvarpið jók á útgjöld ríkisins, útlendingalögin skertu persónufrelsi og fjölmiðlafrumvarpið var tilraun til þess að stýra markaðinum.

Stríðsyfirlýsingin og stjórnarskráarbrotin eru svo sér á báti. Í raun ættu allir Íslendingar, hvort sem þeir væru til hægri eða vinstri, eða inn á miðju, að vera sammála um að slíkt liðist ekki.

Andóf mun reyna eftir megni að koma í gang lýðræðislegri umræðu og efla lýðræðisleg, friðsöm mótmæli á Íslandi.